Al sinds de jaren zeventig is het Nederlandse drugsbeleid onderwerp van heftige discussies. Hoe zorgen we ervoor dat niet alleen de slechte invloed van drugs op de gezondheid maar ook de criminele praktijken die daaromheen bestaan aan banden worden gelegd? En dan het liefst ook nog zonder de vrijheid van volwassenen om genotsmiddelen te gebruiken onnodig aan banden te leggen.
In oktober van vorig jaar werd deze discussie in de Tweede Kamer nieuw leven ingeblazen. Het huidige stelsel, waarbij de aanvoer van wiet aan coffeeshops nog gelegaliseerd is, heeft voor illegale verkooppunten en gevaarlijke thuisteelt gezorgd. Deze hypocrisie moet worden verholpen. Om softdrugs te kunnen verkopen, moeten coffeeshops nu eenmaal ook kunnen inkopen. Vorig jaar december lanceerde de burgemeester van Maastricht daarom het zogenaamde Manifest van Maastricht. Samen met verschillende politieke partijen, waaronder de VVD, pleitte hij voor een proef met de zogenaamde ‘legalisering van de achterdeur’. Omdat wij in Europa nu eenmaal sterk van elkaar afhankelijk zijn, is het wel belangrijk eerst goede afspraken met onze buurlanden hierover te maken.
Tegelijkertijd wordt blowen in het openbaar steeds meer mensen een doorn in het oog. Niet alleen de geur maar ook het blowen in groepen op speelpleintjes is bijvoorbeeld voor ouders met kleine kinderen vervelend. Daarom is behalve de legalisering van de achterdeur ook een verbod op het gebruik in de openbare ruimte nodig.
