Mijn naam is Frans Weekers. Ik ben 38 jaar en de trotse vader van drie dochters: Roos (13), Lisa (12) en Emmie (8). Ik woon in Weert, de poort van Limburg. Ik ben daar ook geboren en getogen.

Na mijn middelbare school (VWO) ben ik in Amsterdam economie en rechten gaan studeren aan de Vrije Universiteit. Naast deze studies ben ik blijven werken in mijn stamkroeg in Weert. In 1992 ben ik afgestudeerd als financieel econoom en heb mijn scriptie geschreven over de omvang en groei van de collectieve uitgaven in Nederland. Als titel had ik gekozen: Moet het tij gekeerd worden? Een retorische vraag voor een liberaal! Daarnaast ben ik in 1993 afgestudeerd als jurist, Nederlands recht.

Omdat ik al lang in de politiek geïnteresseerd was, ben ik aan het eind van mijn studie een kijkje gaan nemen in de keuken van de landelijke politiek als medewerker van een Tweede Kamerlid. De plaatselijke politiek kende ik al omdat mijn vader raadslid was en mijn opa vroeger wethouder was. Vanwege het vroege overlijden van mijn vader ben ik zelf de lokale politiek ingerold. Ofschoon niet uit op een raadszetel werd ik in 1994 met voorkeursstemmen gekozen tot gemeenteraadslid in Weert en werd ik door mijn fractie meteen tot fractievoorzitter benoemd. Dit was de reden om mijn werkkring dicht bij huis te zoeken en mijn internationale ambities op de korte termijn te laten varen. Ik koos voor de advocatuur. Een mooie leerschool omdat je als advocaat een dwarsdoorsnede krijgt te zien van de Nederlandse samenleving terwijl je als “core-business” hebt: het opkomen voor de belangen van anderen.

Het opkomen voor anderen staat ook in de politiek centraal. Maar in plaats van een deelbelang staat hier het algemeen belang voorop. Hieraan werken ligt mij zeer. Werken aan een vrije samenleving, waarin mensen elkaar respecteren en ook hun eigen verantwoordelijkheid nemen. Verantwoordelijkheid door het beste uit zichzelf te halen, maar ook verantwoordelijkheid te nemen in de richting van anderen. Zorgen voor, en stimuleren van hen waarmee je een bijzondere relatie hebt zoals verwantschap, vriendschap, nabuurschap; maar ook opkomen voor de zwakkeren in onze samenleving. Echter zonder mensen te betuttelen. Daar heb ik hekel aan. Met andere woorden: werken aan sociale rechtvaardigheid.

Mijn politieke inzet in Weert bleef niet onopgemerkt. In 1997 deed de voorzitter van de VVD-Limburg een beroep op mij om me voor de Tweede Kamer te kandideren. Na rijp beraad maar wel vol enthousiasme heb ik daarin toegestemd. Een goede verkiezingsuitslag en veel steun uit Limburg heeft me in mei 1998 in de Kamer gebracht. Geïnspireerd door de jeugd, de brede horizon voor ogen en het gevoel echt wat te kunnen betekenen voor een betere, vrijere en rechtvaardiger samenleving, voel ik mij als volksvertegenwoordiger als een vis in het water.

Naast Tweede Kamerlid ben ik nog advocaat en procureur te Weert, voorzitter van MKB-Limburg en lid van de Raad van Toezicht van Stichting gezondheidsnetwerk Land van Weert. Ik vind het namelijk belangrijk dat een Kamerlid midden in de maatschappij staat en ook buiten de Haagse politiek verantwoordelijkheden op zich neemt.